අප අතරට පැමිනි දේවතාවිය 2: අද්දැකීම් කිහිපයක්

මා 1995 වසරේ ජනවාරි සිට 1998 වසරේ පෙබරවාරි දක්වා නර්සරියේ සිටියා. ඒ කාලය තුල ලැබුනු අද්දැකීම් බොහොමයි. ඒ අතරින් කිහිපයක් පමනක් මේ කතාව වෙනුවෙන් ලියන්නට මම කල්පනා කලා. ඒ අප ඒ කාලයේ ජීවත් වූ නේවාසිකාගාර පරිසරය ගැන යම් අවබෝදයක් ඒ හරහා ලැබේවි යැයි සිතන නිසා.

වමනේ බත්

අපේ හොස්ටල් එක බලා ගන්න හිටියේ පාලිකාවො දෙන්නෙක්. ඉන් එක් තැනැත්තියක් තරමක් උස, මහත, කන්නාඩි පලඳින, වයසක ද්‍රවිඩ කාන්තාවක්. අනිත් තැනැත්තිය ඒ තරන්ම නූස් වුවත් ඉතා සැර කාන්තාවක්. ඇය අතෙහි නියපොත්තක් ද වවාගෙන සිටි බවක් මතකයි. ඒ යම් යම් අවස්තාවල ඒ නියපොත්ත ට මගේ කන ද හසු වී තිබීම නිසයි. මේ පාලිකාව නිතර ම සාය සහ හැට්ට හැඳි අතර කලින් කී පාලිකාව සාරි හැඳීම ට හුරු වූ අයෙක්.

අප නිතර කෑම කන වේලාවන් තුල බැනුම් අසමින් කෑම ගන්නා බව කලින් පෝස්ට් එකේ කිව්වා. මේ කෑමත් අපිට දුන්නේ එක්තරා ක්‍රමයක ට. ඒ කියන්නේ සතියේ ඒ ඒ දින සඳහා ලැබෙන්නේ කුමන ආහාර ද යන්න අපි හොඳින් දැන සිටියා. ඉරිද ට සැමන් හොදි සමග පාං රාත්‍රියටත්, දහවලට බතල හොදි සමග හරක්මස්, ඒවා නොකන අයට වෙනත් දෙයකුත් ලැබෙන බව අප දැන සිටියා. මතක හැටියට බදාදා දිනට වට්ටක්කා සමඟ සම්බෝලත් ලැබුනා.

 සතියේ සමහර දිනවලදී අපි වේල් දෙකක් ම පතෝල, වැටකොලු, පිපිඤා වැනි කෑමක් කෑ බවත් මතකයි.

මේ සිදුවීම් සිදු වන්නේ ඔවැනි දවසටයි.

අපි කෑමට ඉඳගන්නේම හරි අකමැත්තෙන්. ඔය තියෙන වැටකොලු, පතෝල වගේ ඒව නොකා බත් කන්න අපි නොගන්න උත්සාහයක් නෑ. එතකොටම අර උස තඩි මිස් අපිට කෑ ගහනව. “ඈයි, ඔක්කොම අනාගෙන කනව. කිසිම දෙයක් පිඟානෙ ඉතුරු කරන්නෑ තේරුනා ද? ” බයවෙන මම එයා ඉන්නකල් ටිකක් අනාගෙන අප්පිරියාවෙන් කටේ දාගන්නව. ඒ අතරේ තවත් කෙනෙක්ට බනිනව.

දැන් මට කන්න ම බෑ. බඩේ හෙන පෙරලිය ක් වෙනව වගේ දැනෙනව.

“ඕඕඕක්”

හෑ? මෙන්න කාපු ඔක්කොම ආයෙ පිඟානෙ.

මං දැං කෑම නතර කරල බලං ඉන්නව.

“මොකෝ කන්නැත්තෙ. ඉක්මනට කනව.”

“මිස්, මට වමනෙ ගියා.”

යස්සය ආරූඩ කරගන්න මිස් මට බැනල අර පිඟාන ම ආයෙ මට කවනව. කවනව කියන්නෙ ඉතිං ආයෙ බැනුම් අහගෙන මට ම තමා කන්න වෙන්නෙ. සැරෙන් සැරේ එන ඕක් සද්දෙත් එක්ක මං අමාරුවෙන් වමනෙ බත් ටිකත් එක්කම ගිලිනව. (පස්සේ කාලෙක මේ වැඩේ කරන්න ගියහම නර්සරියේ අපේ මිස් හෙන ලෙඩක් ඇද්ද මතකයි. “අපේ මිස් කිව්වෙ පස්සෙ අලුතෙන් ආපු මිස්.” ඊට පස්සෙනම් අපි කාටවත් වමනේබත් කන්න උනේ නෑ.)

අතුරුපස ට තුවාලයක්

අපි මේ නර්සරියේ ඉන්න කාලෙ එක එක අය ඇවිත් ඉස්කෝලෙට කෑම දෙනවා. ඒ දවසට අයිස්ක්‍රීම් කන්නත් ලැබෙනවා. නමුත් අපි ට ඒකත් හෙනම කේස් එකක්.

ඔය අයිස් ක්‍රීම් තියෙන දවස ට අර මිස්ල දෙන්නගෙන් කෙනෙක් ගිහින් ඒව ගේනව. ඒ ගේන ලොකු ජෝගුව ම අපේ පිඟං එහෙම තියෙන රාක්කෙ උඩ තියල අපි හැමෝටම කතා කරනව. අපිත් ගිහින් එතන තියෙන තාප්පෙ දිගට හිටගන්නව. ලොකු හැන්දක් අරගෙන අර ජෝගුවත් අරගෙන එන පාලිකාව පෝලිමට ඉන්න අපේ කට ට අයිස් ක්‍රීම් හැන්ද ගානෙ ඔබාගෙන යනව. කන්න තියා කට වහගන්නවත් බෑ. ඊලඟ වටේ එනකොට කාල ඉවර කරල තියෙන්න ඕනෙ. නැත්නම් අර පිත්තල හැන්දෙන් ඔලුවට එකක් කතැහැකි. එහෙමත් නැත්නම් අයිස් ක්‍රීම් පිටින්ම කටේ ඔබන හැන්ද උගුරට ඇනගතහැකි. ඒ හින්ද රසක් සීතලක් නොබලාම පුලුවන් ඉක්මනින් ගිලින්නයි අපි බැලුවෙ.

මට තවමත් හොඳට මතකයි ගිලින්න පරක්කු උනු මගේ උගුරට හැඳි පාර වදිනව. ඇයි

“ඉක්මනට කාපං”

කියල ඔලුවත් බිත්තියෙ හප්පපු දවස් එහෙමත් තිබ්බ. (ඒ ඔලුව වැදුනු නිසා වෙන්නැති මගෙ හිතේ තවම සැරෙන් සැරේ බුල කෙලින්නෙ. හැක හැක.)

හොරු සමඟ

ඒ කාලෙ අර සැර අක්කා ඒ කියන්නෙ අපේ අනිත් පාලිකාව. එක එක ජාතියෙ හොඳ හොඳ සුවඳ තියෙන කෑම ජාති ගෙනත් අපිට මෙහෙම චුට්ටක් නොදී අපේ ඇඳන් ලඟම තියෙන හිස් ඇඳකින් තියල කෑම වහන කූඩෙකින් වහනව.

දවසක් මෙහෙම වහල තිබුනු අලිපේර, ඇපල් වගයක් නැති වෙලා. උදේ එක කෙලියයි. කව්ද කෑවෙ කියල හැමෝගෙන් ම අහනව. ගහන්නත් හදනව. ඔය අතරේ මේ යක්ෂනීට එනව හොඳ අදහසක්.

“මේක කාපු කෙනා මාව හම්බෙන්න ආවොත් තව ඇපල් ගෙඩියකුයි කේක් කෑල්ලකුයි දෙනව.”

මෙන්න අපි එක්ක හිටපු කෙල්ලො දෙන්නෙක් නැගිටලා යනව. ටිකකින් චටාස් පටාස් සද්දෙත් එක්ක හැඬුම් හඬකුත් ඇහෙනව.

“ආයෙ කනව ද?” අහන පාලිකාව මේ දෙන්නට පාර හිටින්න දීල, ආයෙ එවන්නෙ පාසැල් කාලෙට ම කියන්න නමකුත් එක්ක. දැන් අපිට මුං එක්ක තරහ ගියාම

“අලිපේර හොරා”

කිව්වනම් වැඩේ හරි.

ප/ලි:

මේ විදිහට අද්දැකීම් ගොන්නක් මතක් වෙනව. ඒ අතරින් තුනක් විතරනෙ කියන්න ලැබුනෙ. අනිත් ටිකත් හෙමින් කියන්නම්. මගේ නර්සරි කාලේ සතුටුම අවසානය සමග ආයෙ හමු වෙමු.