පියාපත් ලැබුවෙමි

 “කුඩා කාලයේ දී මා මුහුණ දුන් වද හින්සා ගැන සිතන විට නො මැරී බේරීම ගැන පුදුම සිතෙයි. වැඩිහිටියෙකු වූ පසු මාමෙන්ම අසාදාරණකම් වලට ලක් වූ දහස් ගණන් සිටින බව දැනගන්නට ලැබුණි. ලෝකයේ වෙසෙන සෑම ළමුන් 5 දෙනෙකු ගෙන්ම එක් අයෙකු ශාරීරික මානසික හෝ ලිංගික අතවරවලට මුහුණ දෙන බව විවිධ මූලාශ්‍ර ඇසුරෙන් සොයා ගෙන ඇත. අවාසනාවකට මෙන් නො දැනුවත්කම නිසා ළමුන් දැඩි ලෙස පාලනය කළ යුතු බව බොහෝ වැඩිහිටියෝ විශ්වාස කරති. එසේ කිරීම තම අයිති වාසිකමක් ලෙස ද පිළිගනිති. මේ කාර්යේ දී ළමුන්ට සිදු විය හැකි සුලු සුලු අතවර නොසලකා හැර යුතු බව ඔව්න්ගේ අදහසයි. බාල වියේ දී ළමා අතවරවලට ලක් වූ වැඩිහිටියෝ එතෙක් තමන් තුළ ගොඩ නැගෙමින් පැවති ආතතිය එක් වරම සමීපතමයින් මත මුදා හරිති. දරුවන් ගෙන් පලි ගන්නට වද හින්සන වලට ලක් කරන්නට පෙලබෙන්නේ බොහෝ විට මෙවන් දෙමව් පියන් ය. දිනපතාම මාධ්‍ය තුළින් අපට මෙවන් සිදුවීම් අසන්නට දකින්නට ලැබේ. දරුවාට සිහි නැති වන තුරු පහරදෙන, අදුරු කාමරයක සිර කර තබන, යදමින් බැද තබන, වැසිකිලි වලක ඔබන, ළිඳට වීසි කරණ, වස පොවන මව්පියන් ගැන අසන්නට දකින්නට ලැබෙන්නේ කලාතුරකින් නො වේ. මෙබඳු දෙමාපියන්ගේ ළමා කළ සුරක්ෂිත එකක් යැයි විශ්වාස කළ හැකි ද?

ආපන ශාලාවකට ගොඩ වී හතර අතට වෙඩි තියන්නේත්, පාසල් ගොඩනැගිල්ලකට පැන ළමුන් ප්‍රාණ ඇපකරුවන් බවට පත් කර ගන්නේත්, ළමා වියේම වද හින්සා වලට ගොදුරු වූ මිනිසුන්ම බවට සැකයක් නොමැත. ළමුන් බොහෝ විට නිවසින් අතුරුදහන් වෙති. එක්කෝ පැන යති. පාලමක් යට හෝ කිසියම් අගුපිළක දිවි ගෙවීම, නිවසේ ගත කරන ජීවිතයට වඩා හොඳ යැයි ඔව්හු සිතති. නිවසින් පැන යන දහස් ගණන් දැරියන්  තම සිරුර සලෙලුන්ට විකුනමින් ජීවිකාව ගෙන යන අයුරු ලෝකේ ඕනෑම රටක සුලභ දර්ශනයකි. වැඩිහිටියන්ගේ වැරදි හින්සන වලට නිවසින් පැන ගොස් කාණ්ඩ ගැසෙන තරුණයෝ පසු එදිනෙදා ජීවිතයේ ගැටලුවකදී කලබලය ට පත් වෙති. එතෙක් යටපත් කර ගෙන සිට ආතතියේ පෞරු බිඳ ගෙන සමීපතමයන් හිතවතුන් දරුවන්ගේ ජීවිතය අනතුරට ලක්කරති. මේ විශම චක්‍රය දිගටම ක්‍රියාත්මක වේ. අතීතයේ අදුරු සෙවනැලි එලියට ඇද දැමීමට අකමැති බොහෝ වැඩිහිටියන් තමා ළමා වියේ දී ලද අද්දැකීම් කාලයාගේ වැලිතලාවෙන් වසා තැබීමට වඩාත් අකමැති ය. එය සඟවා තැබිය යුතු රහසක් ලෙස සලකති.”

ඩේවිඩ් ෆෙසර් විසින් රචනා කර ඉන්ද්‍රාණී කරුණාරත්න ලේඛිකාව විසින් පරිවර්තනය කරන ලද පියාපත් ලැබුවෙමි යන කෘතියේ කතුවරයාගේ වචනයෙන් උපුටා ගත් කොටසකි. මෙම කෘතිය වර්තමානයේ සෑම දෙනෙකුමපාහේ කියවිය යුතු කෘතියක් ලෙස මෙය හැඳින්වීමට පුලුවන. කතුවරයාගේ පැහැදිලි කිරීම තුළ අන්තර් ගත ලෙස ළමා අතවර හා හින්සන සඳහා වැඩිහිටියන්ගේ අද්දැකීම් බලපෑමක් සිදුකරයි. ඒවා පසු කාලීනව චක්‍රයක් ලෙස ක්‍රියාත්මක වේ. සමාජය තුළ ක්‍රියාත්මක වන දිනෙන් දින වර්ධනය වන අපරාධ සදහා ද මෙම තත්ත්වයන් සෘජුව ම බලපෑමක් එල්ල කරයි. මෙම සංසිද්ධිය ඇමරිකාවේ සිදු වූ සිදුවීමක් වුව ද අප රට තුළ ද මෙවන් අවස්ථා සුලභ ය.

කතාවේ සඳහන් මවට හා පියාට නැතහොත් ඩේවිඩ් ෆෙසර්ගේ මවට හා පියාට දරුවන් 5 දෙනෙකි. කතාවේ මුල් භාගයේ දී දරුවන් තිදෙනෙක් සිටී. මව එම කාලයේ දී දරුවන්ට හා සැමියාට ඉතාමත් ආදරයෙන් හා දයාවෙන් සලකන්නී ය. තම පවුලේ අවශ්‍යතා ගැන නිතර සැලකිලිමත් වන්ණී ය. නමුත් කාලයාගේ ඇවෑමෙන්මේ සියල්ල වෙනස්වේ. ඩේවිඩ් ඇයට වහ කදුරු වැනි වේ. තම සැමියා ද රුස්සන්නේ ම නැත. මේ තත්වයන්ට ද ඇයගේ ළමා කාලය හේතු වී ඇති බව කතාවේ අවසන් භාගයේ දී පැහැදිලි වේ. කිසිවෙක් තම දරුවන්ට අකාරුණික අන්දමින් සැලකූවිට ප්‍රසිද්ධ කරන්නේ නැත. ඩේවිඩ්ගේ ආච්චි අම්මා ද ප්‍රකාෂ  කරන්නේ තම දියණියට (නියපිටින් පහරක් නො ගැසූ බවය) අද්දැකීම් මෙන්ම ඇයට යම් මානසික රෝගී තත්වයකින් ද පෙලී ඇති බව කතාව කියවා ගෙන යන විට පැහැදිලි වේ. ඒ වගේ ම ඇය දැඩි ලෙස මත් ද්‍රව්‍ය හා මත් පැන් භාවිතය ද ඇයගේ විකුර්ති චර්යා සඳහා  හේතු වේ.

ළමයෙකු වශයෙන් ඩේවිඩ්ට දුන් දඩුවම් අදහා ගත නො හැකි ය. ඉන් කිහිපයක් මෙසේ දක්වමි.

දරුණු ලෙස පහර දීම, නාසයෙන් ලේ එන තෙක් පහර දීම, සබන් දියර පෙවීම, ඇමෝනියා වාශ්ප ආග්‍රහනයට තැබීම, වමනය කර යලි ඒවා කැවීම, බල්ලන් බදින දන්වැලෙන් ගැසීම, ආහාර නොදී සිටීම ඉන් කිහිපයක් පමණි.

මෙවන් දඩුවම් තම දරුවාට නියම කිරීම තුළ ම ඇයට යම් මානසික රෝගයක් පැවති බව පෙනී යයි. එසේම මනෝ විද්‍යාත්මකව බලන කළ ඇයට පරපීඩකකාමුකත්වය වැනි රෝගයක් පැවතියා යැයි ද කිව හැකි ය.එසේම දරුවාට කතා කිරීම සීමා කරයි. සමාජ ආශ්‍රය තහනම් කරයි. දරුවාගේ ක්‍රියාකාරකම් හේතුවෙන් පාසල තුළ ද දරුවා විවිධ ගැටලු වලට මුහුණ දේ.

මේ සෑම දේකම ප්‍රතිඵලය වන්නේ දරුවාගේ අනාගතයේ   දී විවිධ අක්‍රමිකතා වලින් පෙලීමය. පිරිසක් ඉදිරියේ හෝ කෙනෙකු හා කතා කිරීමේ දී දරුවාට ගොත ගැසේ. සමාජ ඇසුරට අකමැත්තක් දක්වයි. දරුවා පුනරුත්තාපන ආයතනයේ බාරයට පත්වූ විට ඔහු හදා ගන්නා ඇලිස් නම් කාන්තාව දරුවා නිසි ලෙස වටහා ගෙන ඉහත කී දුර්වලතා වලින් මුදවා ගැනිමට සහය වේ. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඩේවිඩ් ෆෙසර් ඔහු මෙන්ම අසාදාරණයට ලක් වූ දරුවන් වෙනුවෙන් හඬ නගමින් ක්‍රියා කරන අතර ඔහුට රජයෙන් මෙන්ම විවිධ රාජ්‍යන්ගේ ද ඇගයීමට පාත්‍ර වේ. ඔහු විශිෂ්ඨ දේශකයෙකු වේ. එසේම ඔහුගේ පළමු විවාහය අසාර්ථක වන අතර දෙවන විවාහය සාර්ථක වේ. එසේම පළමු විවාහයේ දරුවාට ඔහු හොද පියෙකු වේ.

මා සරලව මෙම කතාව ඉදිරිපත් කළේ මෙම කතාව හුදෙක්ම නව කතාවකට පමණක් සීමා නො වී අපට ගත හැකි බොහෝ දෑ මෙහි අන්තර්ගත බැවිනි. මාපිය දූදරු යහපත් සබඳතාවය කොතරම් දුරට බලපානවාද? අතීත සිදුවීම් තුළ පුද්ගල පෞරුෂයට කරන බලපෑම මෙහි සඳහන් වේ. විශේෂයෙන් ම දරුවෙකුගේ කුඩා කළ ලබන අද්දැකීම් ඔහුගේ ජීවිතයට මෙන්ම සමාජයට කරන බලපෑම ගැන සමාජය අවධි කිරීමක් මින් සිදු කරයි. ඒ වගේම ළමුන් තම සම වයසේ ළමුන් දෙස අවඥාණයෙන් නො බලා සහෝදරත්වයෙන් සැලකීමේ වටිනාකම ද පහදයි. මවකට දරුවෙකුගේ ජීවිතේ කළ හැකි බලපෑම පියෙකු දරුවාගේ ජීවිතයට කරන බලපෑම මින් කියවේ.

මා කියනවාට වඩා හැකි නම් ඔබත් මේ කෘතිය කියවා බලන්න. ඔබේ අදහස් මීට වඩා වෙනස් වීමට පුලුවන. ඒවාද හුවමාරු කර ගැනීමට කැමැත්තෙමි. 

හිම කතරක සජීවී කතාන්දරය

//“ඔව්නගේ ගුවන් යානය කඩා වැටුනේ අහස උසට නැගි කඳුවලින් වටව ගිය දැවැන්ත ඇන්ඩිස් කඳු යාය මැදදීය. බීරුම් දෙන සුලඟ හිම කැරලි සමග හමා යන්නේ ගත සීතලෙන් හිරිවට්ටමිනි. ඔව්නට සෙවනකට ඇත්තේ තැලී පොඩිවී ගිය යානයේ බඳ කොටස පමනකි. වයින් බෝතල තුනක් සහ චොකලට් පෙති කිහිපයක් හැරුනුවිට ආහාරයට වෙන යමක් නොමැත. මුලින්ම දිවි ගලවාගත්තොවුන් තිස් දෙදෙනෙක් සිටියහ. ඊලඟට විසි හත, දහ නවය හා අන්තිමට දහසයදෙනෙකි. මේ දිගහැරෙන්නේ දින හැත්තෑවක් පුරා හිම කතරේ අතරමංව ගෙවුනු ඔවුනගේ අනුවේදනීය කතාවයි. මනුස්සයා සතු ඉවසීම, දෛර්යයේ හා අදිශ්ඨානයේ කතාවයි.”//

මේ කතාව ගැන ඔබට කියන්නට සිතුනේ මෙය එතරන්ම අනුවේදනීය, ඔබ කියවිය යුතු කතාවක් නිසාය. දැනට වසර දහයකට පමන පෙර ජීවතුන් අතර නමින් සිංහලයට නැගුනු පියස් පෝල් රීඩ් කතුවරයාගේ A Live නම් කෘතිය ඉන්ඩ්‍රානි කරුනාරත්න ලේකිකාව විසින් පරිවර්තනය කරන ලද්දකි. ඉහතින් උපුටා දක්වා ඇත්තේ එකී සිංහල පරිවර්තනයේ පසුවදනයි.මෙය කියවූ සැනින් කෙනෙකුගෙ කියවීමේ රුචිය වැඩි වනවාට සැක නැත.

උරුගුවේ මොන්ට්වීඩියෝ සිට චිලී රටේ සන්තියාගෝ දක්වා ගුවන්හමුදාවට අයත් ෆෙයාචයිල්ඩ් යානයකින් ගමන්කරමින් සිටියදී අයහපත් කාලගුන තත්ත්වය හේතුවෙන් රියදුරාට යානය ඉදිරියට ගෙන යා නොහැකිව කඳුවැටියක හැපී බිඳී ගිය යානය නවතින්නේ හතලිස් පස්දෙනෙකුගෙන් තිස්දෙදෙනෙක් පමනක් ජීවතුන් අතර ඉතිරි කරමිනි. අධික රුධිර වහනය හිමතට්ටුවට යට වීම සහ විවිද ආසාදන හේතුවෙන් හරි අඩක්ම ජීවිත හැර ගියේ ඉතිරි දහසයදෙනාගේ ඇස් ඉදිරිපිටම ය. තමන්ගේ ඇස් ඉදිරියේ මිය ගිය තම සගයන්ගේ මස් අනුබව කරන්නට සිදු වන්නේ කිසිවෙකු නොසිතූ ලෙසයි. ඒ දින හැත්තෑවක් තම ජීවිතය නොමැරි ආරක්ශා කර ගැනීම උදෙසායි.

කෙලෙස හෝ අවසානයේ දෛර්යය සහ උත්සාහය නිසාම තම දිවි ගලවාගත් මේ උරුගුවියානු තරුනයන්ගේ කතා පුවත අනුවේදනීය එකක් නොවේයැයි කාටනම් කිව හැකිද. මේ කතා පුවත කතුවරයා ඉදිරිපත් කරන්නේ රටවල් දෙකෙහිම ලිඛිත හා වෙනත් සාධක පදනම්කරගෙනයි. එබැවින් මෙහි සත්‍යට බෙහෙවින් සමානකමක් දැනේ. රග්බි කන්ඩායමක ක්‍රීඩකයන් වන වැඩි දෙනා එකිනෙකාට වෙනස් හැසිරීම්වලින් යුක්තබවත් ඔවුන්ගේ හැසිරීම් කුමනාකාරද යන්න පිලිබඳවත් කතුවරයා තොරතුරු ඉදිරිපත්කරයි. දිනෙන් දින පිරිසගේ හැඟීම් වෙනස්වන අයුරු මෙන්ම එනිසාම විටෙක අඬ දබර ද සිදුවේ.කෙනෙකු තුල ඇති ඉතා සුලු දැනුමෙන් පවා ප්‍රයෝජන ගනිමින් ගෙවෙන මාස එකහමාරකට ආසන්න කාලය තුල හිම කුනාටුවලින් ද පීඩා විඳිමින් කෙසේ හෝ තමන්ගේ ගැලවීම වෙනුවෙන් දෙවියන්ගෙන් යදින්නට තරුනයින් අමතක නොකලේය.

එපමනක් නොව තම දරුවන් වෙනුවෙන් එකී මුලු කාලයම කැප වූ නෑ හිතවතුන් ද මෙහි ප්‍රමුඛ  කාර්යක් ඉටු කරයි. තමන් සතු සියලුම උත්සාහයන් දරමින් හැකි සෑම විටම ගුවන් යානා කුලී ගෙවා ලබා ගනිමින් සහ පයින් යාහැකි දුර ගමන් කරමින් ඉමහත් වෙහෙසක් ගත් බව මේ කතාවේ කතුවරයා තම පාඨකයා වෙත ඉදිරිපත් කරයි.

පියස් පෝල් රීඩ් කතුවරයාගේ A Live කෘතිය ඔබ තවමත් කියවා නැතිනම් කියවිය යුතු ම  පොතක් යැයි සිතේ.