සොඳුරු වීය මට නුඹ,
මිහිරි වීය මට නුඹ,
සැනසුම වූයේ ද මට නුඹ,
ජීවිතයට ජීවය පෙව්වේ ද නුඹය
ලොවම එරෙහි වන විට
නුඹේ ආගමනයට
මා
නතර විය නුඹ ලඟ
වැලඳ ගත්තෙමි මම නුඹ
හදවතින්ම
හදේ පැණ නගින
දුක සතුට වෙන වෙනම
ඒ හැම මොහොතකම
නුඹයි මා ලඟ උන්න
නුඹ දකින විට
ආශාවෙන් පිරේ හද
පොපියන දෙතොල මත
නතර විය නුඹෙ සුවය
නිව්වාය දැවෙනා මා ගත,
නැතිව බැරි විය නුඹ මට
නුඹ මගේ තුරුල්ලේමය
එහෙත්
මොහොතින් මොහොත
දිනෙන් දින
නුඹ සොරා ගති මගේ ජීවය
සිත මලානික වේය
කය දිරාපත් වේය
මියෙදෙමින් සිටී මම
ඇයිද මට කළේ මෙලෙස
එදා
පෙම් කළ ලෙසට
වෛර කරමි
මම
අද ඔබට
